domingo, 7 de junio de 2015

tot s'atura un milisegon


Parece que a veces hay que tocar la muerte de frente para darse cuenta de que existe.

A vegades sembla que ens hagi de tocar la mort de cara per adonar-nos de la seva existència. Avui m'has trucat per dir-me que un xaval de 15 anys havia mort atropellat, m'has dit que era surrealista, que no t'ho creies, que no te'n feies conscient.

No el conec, no sé qui és. No el conec de res, i estic aixafada, estic impactada, estic out. He pujat a la carretera i he vist Barna. No ajuda que l'altra passi de mi, obviament. Però m'adono que he intentat desesperadament distreure'm, perquè quan penso en la mort no puc evitar posar-me trista. Perquè em costa pensar en la mort i conectar-hi, perquè sempre la passo massa racionalment pel costat. La gent se'n va i no torna, i tinc tan interioritzat el fet de “naturalitzar el procés” que el racionalitzo i no el sento, i això no és naturalitzar, és passar de puntetes per sobre, sense fer massa soroll.


Avui se n'ha anat un xaval a qui no conec. A qui moltxs coneixen. A qui molts ploraran. Avui ploro per la sort que tenim nosaltres dia a dia. Ell ja no té temps, nosaltres el tenim i tindrem. Nosaltres tenim la sort. I la gent se'n va i els altres ens quedem i tirem, i tot i així es fa estrany conceptualitzar aquell lloc on van les persones quan es moren, aquell lloc on hi ha la iaia des de fa un parell d'anys, aquell lloc on s'hi va reunir el tiet a l'octubre, aquell lloc on hi van anant mentre ens quedem aquí sense adonar-nos del que realment significa morir-se... perquè no, no puc creure'm que me n'adoni del tot i ho porti sempre bé. No conecto, i em fa ràbia i em fa trista quan la toco i quan la veig i quan m'adono que tenim sort i no puc evitar plorar.... pel fet de tenir-ne. Perquè de moment la mort sempre passa lluny de mi, o com a mínim prou lluny com perquè no m'acabi de fer mai por del tot.



K.

jueves, 2 de abril de 2015

acabe sempre en el teu carrer




Esta noche habéis venido en sueños y me habéis dado unas cuantas monedas. No sé si eran muchas o pocas. Tampoco sé de qué metal estaban hechas, si eran de un metal precioso o no. No importa, porque me siento vacía, lastimada y herida. Nvengo a deciros que vuestras monedas no son buenas ni suficientes. No son las monedas que necesito ni son las que merezco ni las que me corresponden. Así que no las quiero y no las tomo, aunque procedan de vosotros y me lleguen a través vuestro. Con ellas mi camino sería demasiado pesado o demasiado triste de recorrer y no lograría ir lejos. Andaré sin vuestras monedas.

Esto supone dar la espalda a parte de lo que eres y te pertenece. Supone no asimilarlo. Pero y si lo que pasa es que lo cojes y lo asimilas pero no lo amas? El verlo y rechazar llevarlo contigo, el no amarlo, saber que existe, que es parte de ti, pero no coger las monedas, no amarlo, es posible? Es posible?.

En realidad se trata de una fuerza impetuosa, apasionada e intensa que puede tomar muchos rostros y se nutre de su propio combustible emocional: victimismo, queja, sollozo, resentimiento, sed de justicia, rencor, venganza, hedonismo, perfeccionismo, vanidad, orgullo etcétera. Es una fuerza enorme que configura el paisaje del sufrimiento humano. Representa una inmensa alegría de personajes y posturas existenciales sobre las que la persona trastamos de sostenernos cuando carecemos del coraje y de la humildad suficiente para asumir nuestrasheridas y nuestras bendiciones, para apoyarnos en la realidad tal como es, en nuestros padres tal como son.

Esta fuerza es intensa, ciega e impetuosa porque es falsa. Es la falsa fuerza que nos concede la oposición a las cosas, el resentimiento hacia las personas y el victimismo ante los hechos vividos.

Esta fuerza es falsa poque no procede de la realidad, sino de la oposición y de la negación de ésta. Es una fuerza que nos hace creer que se nos deben compensar nuestras carencias y que, por nuestro sufrimiento, somos merecedores de ciertos derechos.

Pero hay algo que debemos aprender: ningún sufrimiento concede derechos, ninguna postura existencial edificada sobre heridas concede merecimientos y el único sentido de este sufrimiento, que no es dolor, es hacer sufrir a los demás, ya que unicamente el dolor genuino despierta la compasión.


Fuí mucho tiempo una heroína de trajicomedia, que quería que le tuvieran lástima, que creía que merecía esa lástima de los demás y demostrar como era de dura. Pero quería demostrarlo para que me ofrecieran apoyo, poque la lástima de los deáms me daba poder, me hacía sentir especial. Hasta que descubrí que la gente quiere soles en su vida, no bolas oscuras y yo me convertí en sol, porque la felicidad es una actitud de vida. Tiro y me alejo porque soy independiente, porque me he aprendido a apañar sola. Es cierto que a veces busco que me cuiden y que a veces me siento sola o vacía y quiero ese abrazo, pero no lo quiero de una madre o padre. Tiro hacia delante con alegría porque le doy la espalda a lo demás? Mi fuerza es en parte genuina y en parte se mueve por la fuerza de escapar a la independencia porque he aprendido que es lo que me toca, porque sé que no puedo cntar, eso duele, eso impulsa a que me aleje y me da fuerza? Esta parte de fuerza también sería genuina? Ésta parte de fuerza es en realidad toda mi fuerza?


-¿Será esta persona la que tiene las monedas que merezco, necesito y me corresponden, las monedas que no tomé de mis padres porque no supieron dármelas de la manera justa y conveniente? Será ésta la persona que tiene aquello que merezco?

Quan vaig decidir que podía confiar en tu, que podia fer-me petita. Tu em vas ensenyar que podia confiar en la gent i que podia obrir-me. I jo em vaig agafar a tu com un salvavides perquè erets l'amor que em donaves, erets amor incondicional com el que jo no havia rebut en molt de temps, o com el que jo no havia apreciat en molt de temps. Erets amor i acceptaves cadascuna de les meves parts, i em feies sentir segura, eres casa. Pero necessitava massa, vaig començar a necessitar-te i no estaves preparada i no podies donar certs aspectes que jo necessitava, perquè no els necessitava de tu. I feia molta por tot el que jo havia amagat, era una presa que de cop havia explorat i només tu erets encarregada de contenir i no et tocava però no hi havia ningú més allà disposat a fer-ho, i per això tu ho intentaves però no podies, clar que no podies.. tenies 16 anys i jo 17 i estava desbordada i et desbordaba. Te hundirá y me hundirá y solamente el grito nos servirá. Aquesta és la frase que em martellejava el cap les últimes setmanes d'aquell nosaltres. Sabia que jo me n'anava i tenia molta por d'emportar-te amb mi i estava perduda.
No tengo aun mis propias monedas, o por lo menos no lo sé, pero sé que no las tenías tu. I per això vaig trigar un any a oblidar-te i de vegades encara em costes; perquè ets la persona que sempre em deixa veure que té quelcom que necessito, perquè ets capaç de fer-me sentir “salvada” però sé que no les tens tu, les monedes i que buscar-les en tu em porta a ofuscar-me. Crec que ja he entès que no tens les monedes i per això ara si que funcionem.


Sabemos que cualquier sufrimiento se sostiene sobre buenas razones y viene envuelto con brillantes argumentos. Esto lo hace más vendible, más justificable. Sin embargo el único sentido del sufrimiento, que no es dolor, es hacer sufrir a los demás.

Y el terapeuta la recibe pronto, la mira profunda y pausadamente y le dice:
  • Yo no tengo las monedas.


Porque sabemos que el paciente y el niño que sigue viviendo en su interior continua amando profundamente a sus padres y les guarda lealtad, aunque en otro nivel, por el escozor de las heridas u otras causas, no alcance a tomar sus monedas.

En las profundidades del alma, aunque el hijo rechaze a sus padres, también se identifica con ellos. Y , cuando no puede tomarlos y quererlos, tampoco logra quererse a sí mismo.



Vull que no passi res per sentir-me malament. Sé que ho has fet el millor que has sabut i em produeix una tristor inmensa no poder reconèixer que ho has fet bé, o pensar que per mi no ha sigut suficient., Em fa vergonya estar desagraida davant tot el que tu intentes. Sé que ho has intentat de la millor manera que has sabut i em sento fatal de no poder-t'ho agrair i a sobre tirar-te en cara les coses.


-Vengo a deciros que estos últimos 10, 20 o 30 años de mi vida he tenido un problema de visión, un asunto óptico. No veía claramente y lo siento. Ahora puedo ver y vengo a deciros que aquellas monedas que recibí de vosotros en sueños son las mejores monedas posibles para mí. Son suficientes y son las monedas que me corresponden. Son las monedas que merezco y las adecuadas para que pueda seguir. Vengo a daros las gracias. Las tomo con gusto porque vienen de vosotros y con ellas puedo seguir andando mi propio camino.

Es que jo estic orgullosa de les meves vivències. No canviaria res perquè sóc qui sóc i com sóc i sóc forta per tot el qu ehe viscut. Sé que alguna cosa no està bé però no sé què és. Jo no estimo les monedes però agraeixo les circumstàncies com han sigut perquè m'han fet aprendre!.
  • Tenemos problemas porque no fuimos bien o suficientemente queridos como hijos.
  • El conflicto está en amar de una manera infantil, ciega y mágica, algo que nos lleva a implicarnos trágicamente en el destino y dificultades de aquellos que forman parte de nuestra red de vínculos, ya sean los padres o la familia en un sentido más extenso.

Lo importante no es el hecho de que no nos hayan querido o no nos hayan querido suficientemente bien -aunque la percepción de si somos amados o no es muy variable y subjetiva-, sino si nosotros seguimos amando o no.

Es decir, aunque no nos hayan querido como queremos que nos quieran somos capaces de ser felices y aceptarlo como algo positivo e íntegro.

El malestar, la angustia, el infierno, la caída o como quiera llamarse no es tanto el hecho de no haber recibido el amor de afuero sino la falta de amor hacia los demás que sentimos dentro de nosotros.

Duele que nos duela. Me duele no poder aceptarte de forma positiva. Porque se que te quiero.


Lo esencial es que abrazamos y en este abrazo acogemos a los demás, a la vida tal como es, a los hechos, a nosotros mismos. Abrazar es un movimiento espiritual. Es decir <<si>> a la existencia, a lo que ésta trae y requiere en cada momento. Porque los padres son los representantes de la existencia. A través de ellos se ha manifestado la vida y nosotros podemos cuidarla.




Renunciar a la falsa fuerza que hemos adoptado cuando construíamos una actitud en la vida enraizada en la oposición, resentimiento, victimismo.

Ellos, como mayores, pueden llevar su culpa y su responsabilidad y tú, como niño, puedes seguir queriéndolos tal y como son, y conservas tu inocencia.


Vale, pero si no ho saben? I si el que busco es una disculpa? Això és la força que no és genuina, es buscar la compensació que “crec” que em mereixo?

sábado, 14 de marzo de 2015

Para. No em diguis que vols que dormim juntes si després mai em convides. No diguis que tens ganes de veure'm si després mai t'hi impliques. No em diguis que et ve de gust anar al Bunker si després t'he de perseguir jo perquè hi anem. Para. No diguis i fes. I si no fas, calla.
Passo de perseguir-te i d'anar-te al darrere.

D'esperar que diguis coses. D'esperar que surtin coses. D'esperar. Em canso. Sóc impulsiva, sóc d'acció, faig coses, em moc, i em canso i m'exaspero esperant.

miércoles, 11 de marzo de 2015

Que es pot follar amb amor i sense...!



Y lloré viendo tus fotos. Y lloré viendo también las tuyas. Y lloraba por esas chicas que han estado en mi vida y siguen ahí no se bien cómo, y lloro y no se si es de algo bonito, de algo perdido, de algo ganado, de todo a la vez...

K.

miércoles, 28 de enero de 2015

Sentiments ambivalents



No sé muy bien dónde estoy ni qué siento. A ratos te echo de menos. A ratos pienso que realmente nunca ha sido amor. A ratos me odio por pensarlo. A ratos vuelvo a echarte de menos. A ratos no quiero que te acerques a mi. A ratos me incomoda muchísimo tenerte cerca. A ratos tengo sensaciones que no identifico. A ratos.

domingo, 4 de enero de 2015

lo poquito que nos queda si perdemos el respeto.





MOTIVOS POR LOS CUALES TE ODIO


Hay muchas cosas que me rebientan de ti. A veces ganas puntos. Luego en tus putos estallidos de rabia dueles y los pierdes todos.
Para empezar; terapia. Hemos hablado de ello el día que te comuniqué que iba y te dije que si queríais asistir a una puta sesión. Y hemos hablado de ello cuando me has dicho que si me pongo a trabajar me pagaré una parte porque es muy cara. EN SERIO?. Nunca te has interesado por lo que yo haga allí. Y COBRAS 8000 EUROS BRUTOS MENSUALES. Te supone un esfuerzo que menos del 3% de tu puto sueldo se destine a médicos para mi? En serio es un problema de dinero? Si estás cobrando herencias, si estás forrándote, en serio es un problema pagar lo que pagas por cada sesión que haga? De verdad quieres que yo pague parte? Entiendo pagar parte del futbol, pagar ropa, pagar teléfono. Son caprichos. Pero pagar médico, nosotros, que no tenemos problemas reales de dinero... que me hagas pagarme el médico es penoso. Vete a la puta mierda.


Y para seguir; si tengo dudas sobre algo tu reacción no puede ser chillarme que si soy estúpida; me dices que me vas a ayudar y tu reacción ante una pregunta es ponerte a chillar. Menuda ayuda, no?
Se me quitan las ganas de todo, de ser psicóloga, de hacer prácticas CONTIGO en tu puto despacho (me da hasta asco la idea), de tener nada que ver. No quiero trabajar contigo ni de nada que puedas chafarme, porque es lo que haces y no paras de hacer continuamente con mi vida. Déjame. Déjame de verdad, déjame en paz porque no quiero que seas partícipe de mi vida, porque cada vez que te hago partícipe de algo lo arruinas; la terapia, mis estudios, mis relaciones personales. Cada vez que intento tener un momento de sinceridad contigo acabas echándomelo a gritos por encima de la cabeza, y para esto paso. PASO.

viernes, 5 de diciembre de 2014

Y en mis tonterías para hacer tu risa estallar...



Dime que es mentira todo, un sueño tonto y no más
Deja de engañar, no quieras ocultar que has pasado sin tropezar
No se contra quién voy 

Y en mis tonterías para hacer tu risa estallar

No pensaba que te echaría tanto de menos. No lo sabía. Hoy me he encontrado con nuestros mil recuerdos. Si, los que están en la carpeta de recuerdos. Mis notitas, todas pegadas por tu puerta, tus paredes, tu armario, tu mesa, tu agenda... "un capítulo de orange con keni mordiéndonos los pies hasta que le echamos fuera", "c quiere mucho a e porque la ayuda a ser mejor persona y le da amor".... Duelen mucho, peque, duelen mucho. Y si, ya se que ahora ya no eres mi peque porque yo no estaba preparada y porque prácticamente soy yo quién lo ha querido así, y duele. Y si, tiene que doler y ya está. Me da igual, duele y punto. 

Y he visto nuestro álbum de un año, y joder, éramos tan monas, éramos tan putamente felices... Quiero que estés en mi vida, te quiero a ti. Pero no sé cómo, y no sé si estoy preparada, y no la cagaré diciéndote nada. Ahora no. Pero te quiero, si, no sé si sigo enamorada. Pero me rompo cuando miro esas fotos y sé que son pasado y que no volverán a ser. Que me completas, que te quiero, que me llenabas de una manera, que comprendías mi alma de un modo que nadie ha llegado a abarcar antes, que teníamos un vínculo tan grueso, tan intenso... De corazón a corazón. Y me duele asumir que ya no eres mi pequeña, que si pienso en un futuro con una madre de hijos míos dentro de mucho tiempo no seas tu la persona, que no esté Keni en mi presente cuando nos abrazamos y miramos una peli.

Quiero gastar mi vale contigo. Y vamos a gastarlo. El de la cena, por lo menos. 

No sabía que costaría tanto. No sabía que te echaría tanto de menos. No sabía que quererte tanto significaría luego esto. Quiero acurrucarme una última vez junto a ti. No quiero que haya una última. No sé qué quiero y qué no, y me estoy conteniendo para no mandarte un mensaje. 

Y quiero escuchar tu risa cuando hago el tonto.