sábado, 29 de noviembre de 2014


Que creixeràs i et faràs més forta i TOT anirà bé. I tu seràs valenta per tu. I seràs forta per tu. Compartiràs el que vulguis amb qui vulguis. Seràs feliç. No et sentiràs dèbil i incompleta. Tindràs dies més bons. I dies més dolents. Pensaràs que caus avall per no aixecar-te, però ho faràs i somriuràs de veritat i amb el cor. I saps què és el més important? Que t'ho sabràs dir tu, que ho tindràs dins, que ho sentiràs, tot això. I que no et sentiràs sola per no tenir ningú que t'ho digui, et sentiràs sàbia per no necessitar que t'ho expliqui ningú. Perquè si, tindràs gent. Molta. I t'estimaran. I el més important, et tindràs a tu, feliç, una mica deixan-te portar, però sense sentir que les onades et superen. Et tindràs a tu, incoherent, una mica estressada, però sabent que ets, en el fons, un pilar. Et tindràs a tu. I a moltes i a molts. Tindràs pilars. Però un dels més importants serà aquesta noia que avui llegeix i escriu. I fins a llavors.... poc a poc. Poc a poc. :)

miércoles, 26 de noviembre de 2014


TEMES QUE EM SUPEREN:

J: em posanerviosa. No crec que es liin. Me la pela que es liin. No se si me la pela realment o si me la pela perqe així no em sentiria malament i tindria motius per allunyar-me de tot fàcilment o perquè així no m'hauria de preocupar per haver-li fet mal o perquè simplement me la pela i no m'hi vull ficar. Però no em ve de gust parlar amb la J i ella era molt desfogue màxim. Vul explicar-te com em sento, vull explicar-te coses i no puc perquè no em surt

H: Em sap greu haver dit allò. Era punt de desfogue. No sé en quin punt estem i no vull liarla ni fer-me pesada així que tampoc el tinc.

Mama: estic cabrejadísima, no em ve de gust veure't, em vas dir coses molt cruels, pensava que erem amigues, que ho fariem bé i que em cuidaries de veritat. I no, no ho has fet, ni ho fas. Segueixes igual que sempre igual que quan et vaig dir que tenia un trastorn alimentari i no volies escoltar-me, igual que quan et vaig dir que estava amb una noia i no volies escoltar-me, tornes a deixar-me tirada, torno a sentir-me com una nena petita abandonada, torno a voler que vingui una carol gran a dir-me que tot se solucionarà, que tot anirà bé, perquè TORNES per un cop més a no ser-hi i a cridar-me i a fallar per totes bandes i passo, es que me la pela, es que no vull arreglar res, es que ja està.


Menjar: Torno a sentir-me com una puta merda, com no em sentia des de feia temps, torno a menjar malamentk, torno a fer tot el que fa un any que no feia, torno a tenir setmanes de merda, i vul tornar al punt de fa una setmana i no puc, me n'he anat, ja no hi sóc, i he treballat molt perquè ara se'b vagi volant de cop i no sé com sortir del bucle i torno a estar al bucle i torno a ser petita i a no agafar-me enlloc.

domingo, 16 de noviembre de 2014

out




Necesito encontrar un lugar donde hacerme bola, donde estar bien, donde poder aislarme de ti. Donde sentirme completa independientemente a ti, donde poder curarme poco a poco para afrontar luego las cosas con claridad.
Necesito echar un polvo con ella, uno con confianza, uno en el que me sienta segura y tranquila, en el que sienta que puedo estar tranquila, que puedo respirar, que exista un sexo desvinculado a ti, que me haga sentir bien a ese nivel, poder abrazarme luego y respirar distinto. Encontrar ese hueco, no como sustituto, sino como base para echar luego a volar. 
Que si, que no voy a depender de ello, que se que es improbable y que mi base va a tener que ser otra. Pero es lo que me gustaría.


No se donde estoy. Estoy perdida. Perdida. Muy perdida.





mi más sentido bésame, bésame
desayúname, ayúdame a deshacer la cama
te comería a versos, pero me tragaría mis palabras
por eso mejor dejarnos sin habla
perdí el sentido del amor, pero no el del sarcasmo,
así que te haré el humor hasta llegar al orgasmo

Rompamos juntos la barrera del sonido, 
cuando el gemido se coma al ruido

Que he visto enamorados ojos de lagañas, 
pero no hay mejores brindis que los que hacen tus pestañas

Bailé el tango de tu tanta y me pisaste con zapatos altos de tacón fino
Te dije "hazme lo que quieras" y me hiciste a mi sin adjetivos

Que haré que hasta te corras el carmín (pero no el rímel)

Que he visto rejuntarse el hambre con las ganas
pero no hay mejor skyline que verte tumbada


C.

miércoles, 12 de noviembre de 2014

Quedamos en dejarlo morir en primavera





Pieles tersas de jóvenes, magia en las pisadas
se dejaba caer, yo me dejaba enredar
y siempre chocaba

Y si, siempre chocábamos, siempre acabábamos con discusiones, pero había magia, era bonito, y por mucho choques y peleas, siempre acabábamos siendo nosotras. Me dijiste "siempre valía por encima de todo: nos queríamos. Eso valía por encima de todas las peleas". Y si, era verdad. Y nos liábamos y siempre acababa bien...

Cuando te diste cuenta, yo deliraba
Cuándo estarás de vuelta? me preguntaba

Flores en los balcones, golpes de palabras
amanecerá y echaremos a andar 
entre hojas mojadas

y teníamos mil planes. Y lo se, que ya están, que ya no. Pero los teníamos, y quiero mis zapatillas y que sea invierno y llevemos las zapatillas a conjunto, y que nos hagamos bola y que seas pequeña y ser tu chiqi, y que me cojas y me beses la frente.. Y no quiero pensarlo. NO QUIERO PENSAR EN LA PUTA FRASE "MIENTRAS TU TE FOLLABAS A OTRA YO TE COMPRÉ LAS ZAPATILLAS". Las putas zapatillas...! 

Con la ansiedad a cuestas, y una esperanza
en la ciudad deshecha, recién pintada

Quedamos en dejarlo morir en primavera
será un invierno largo juntando los pedazos que nos quedan

Y eso es lo más cierto. Que te echo de menos. Que me siento sola. Que soy incapaz de estar sin hacer nada. Que no puedo estar sin hacer nada. Que necesito hacer cosas continuamente. Que te quiero pero que no. Que es duro, que es difícil, que te echo de menos, que me siento sola, que tengo frío, QUE ME SIENTO SOLA Y TENGO FRÍO Y QUIERO QUE ESTÉS AQUÍ Y ME ABRACES, que quería tiempo para mi... y para que. Que te echo de menos. Porque a pesar de todo no dejo de quererte. 

Pánico a los aviones y la mirada buena
se dejaba ayudar me ayudaba a pensar 
y valía la pena

Hay una guerra enferma en las fronteras
y una ventana abierta en las aceras

Quedamos en dejarlo morir en primavera
será un invierno largo juntando los pedazos que nos llevan
Quedamos en dejarlo morir en primavera

será un invierno largo juntando los pedazos que nos quedan

lunes, 3 de noviembre de 2014

soy inmune a la muerte!





Ayer en la ducha descubrí que mi mundo se estructura en torno a tres tipos de chicas;

Existen las que van de frente y son transparentes. Te dicen lo que quieren, actúan con claridad, sabes de qué pasta son, y además una vez entras las pillas, las entiendes, rápidamente, fácilmente. Las cosas son fáciles, y entiendes por donde vais, te construyes y se construyen. Pueden ser complicadas, pero sabrás que lo son, porque lo son y dónde se encuentran esas complicaciones.

Luego tienes a las tóxicas. Las tóxicas te dejan entender una única cosa de ellas. Que no entenderás nada más. Te lían, te marean, te dicen cosas que no tienen ningún tipo de relación con lo que hacen. No puedes entrar, y si consigues hacerlo vas a tener que superar miles de barreras de complicaciones y de vueltas. Te atrapan, y piensas que puedes salir cuando quieras, pero es mentira. Te envuelven y vienen y se van y vuelven a venir, y se pegan a ti. Llevan el cartel de “peligro” escrito en mayúsculas y letras de neon en la frente, y lo ves. Lo ves al principio, aunque a veces vaya camuflado de fragilidad y pueda confundirse con “busco ayuda, rescátame”. No la buscan. O si, pero no te lo dirán ni lo aceptaran nunca, y cada vez que entres y te acerques te darán más vueltas.

Y finalmente existen las que más miedo dan. Dan más miedo que las tóxicas porque son buenas. Porque cuando te acercas a una tóxica sabes que te estás metiendo en algo que no puede salirte bien. Pero cuando te acercas a una de éstas... Sabes que es bueno. Y que vas a hacerte daño.
A ellas también las entiendes. También sabes por donde van en términos generales, sabes que esencia tienen. Pero cuando entres te vas a perder. Porque tienes clara la dirección, pero no sabrás por donde cogerla, y cuanto más entres más querrás conocer. Porque sabes que la dirección es buena aunque no entiendas el sentido. Te atrapa su forma de pensar, te quedas con sus expresiones, y cada pedacito de ellas que comparten contigo te hace desear más, querer conocer más.
Y yo nunca soy lo suficientemente compleja o interesante para abarcar todo esto, o para ser la persona con quien lo compartan. Y entonces, cuando ya estoy dentro, es cuando veo que quiero salir. Y no se como hacerlo, porque realmente, querer querer quiero quedarme, quiero llegar a entender a pesar de que se que posiblemente sea imposible.
Por eso dan miedo. Porque nunca funciona. Pero te atrapan. Y siempre quieres que funcione, y siempre quieres saber más.

Y no, no hay que clasificar, cada persona es única y no creo que puedas encajar a cada persona de tu mundo en una categoría, y mucho menos en una de éstas tres. Pero en términos generales, esto es lo que yo me encuentro. Que siempre soy feliz con las primeras, que me llenan y me ayudan a crecer y que las cosas son fáciles. Que me acerco a las tóxicas por puro morbo y adrenalina, por saber, y se que juego con fuego y se que luego saldré. Y que las últimas, las que dan miedo, me cogen sin darme cuenta, estimulan cada una de las neuronas de mi cerebro, y no entiendo donde estoy hasta que estoy.


Pero bueno.. Mientras no me pierda a mi... es lo que importa al fin y al cabo, y ahora me importa encontrarme, aprender a buscarme y sacar pequeñas conclusiones de ello. Creo que he crecido, o, por lo menos, que he encontrado algo mío que no había salido hasta ahora, he buscado determinación, he buscado argumentar mis actos, he buscado ser consciente, responsable y consecuente. Ha salido, y no creía que pudiese salir. Ahora sólo falta trabajar en las pequeñas cosas que han salido a flote gracias a esto.


Soy inmune a la muerte, no necesito bendiciones porque siempre tengo buena suerte

viernes, 31 de octubre de 2014

all you have to do is cry...



Cuando estamos juntas tengo los argumentos claros, pero pienso que querría volver. Luego pienso en los argumentos, veo que son válidos y que por ello no es lo que vamos a hacer. Pienso también que igual fue con ella por ser ella, que con otra no hubiese pasado. Pero el hecho sigue siendo el mismo. A dia de hoy no puedo prometerte 100% que no volvería a pasar, por lo que sigo en mi posición.

Es duro hablar contigo. me colapso, me pierdo y no se donde estoy. Tengo ataques de histeria y pego cosas. Estamos bien pero dentro de mi yo estoy mal. No se qué hacer. Sería más fácil si me dijeras que tu decisión única es que no quieres más, pero me dices que si yo te quisiera querría estar contigo a pesar de las cosas y trabajaríamos. Y no puedo evitar pensar que aunque no, por mis motivos, quizá tienes algo de razón. O quizás no, pero eso me convierte a mi en quién quiere dejarlo, y eso no se como gestionarlo.




31 de Octubre

2014

Hace dos años no te conocía. Eras "la bollera de mi clase".  Hablamos en psicosocial un dia, me vacilaste. Luego hablamos por facebook. Era el 8 de noviembre. Teníamos técnicas ese viernes. Y era jueves. Y no, no he mirado ningún calendario. Lo sé. Lo miré en su momento, igual. Una semana después eto. Y dos días más tarde primer beso. 18 de noviembre. Año 2012.

Eres mi pequeñita, eres mi niña pequeña. Se que ya no, que ya no es verdad, que ya está, y se porque. Pero no puedo, quiero que seas mi niña pequeña, quiero que vuelvas a abrazarte a mi, quiero que vuelvas a decirme cosas con voz de niña pequeña, quiero que vuelvas a hacerme reír. Quiero abrazarme a ti, te echo de menos, echo de menos que me digas tonterías, echo de menos que nos ríamos juntas, lo echo muchísimo de menos. Echo de menos que me brillen los ojos cuando estoy contigo, echo de menos tocarte, tener tus manos cogidas. Echo de menos despertarme contigo, echo de menos que hagamos broimas, echo de menos que nos hagamos fotos y hagamos el tonto. Siento que no he sabido valorarlo en todo este tiempo, solo en ocasiones puntuales lo valoraba, y siento que nos echo de menos, que eramos una burbujita pequeña de felicidad comportida.
Ya no estás, y no se si me doy cuenta de que ya no estás, es que no se si soy consciente de que te has ido para siempre, no lo se, me da miedo todo, me da miedo sentirme sola, no se si me da miedo estar sin ti. Me da miedo no darme cuenta de que te vas, me da miedo saber que te vas para siempre, me da miedo no volver a tenerte nunca, y me niego a creerlo aunque se que es lo que pasará. Me da miedo todo, a veces dudo de si soy una cobarde. A veces ya no sé qué pienso. Estoy segura de mi argumento, eso siempre, pero todo se difumina a mi alrededor. Y yo solo quiero a la e pequeñita que se hace bolilla a mi lado, que me acaricia el pelo y me da besos en la frente, que me abraza, que luego dice “mi chiqii” con vos de niña pequeña, y yo hago el tonto y hace el tonto conmigo. Quiero tus abrazos, quiero sentir tus manos en mi espalda, quiero relajarme en tu cama junto a ti, quiero que vuelvas a ser mi peqe y ser la tuya, quiero no quererte, quiero que seamos amigas, quiero que desaparezcas, como si estuvieras de viaje., Quiero darme cuenta que te vas para no volver. Quiero sonreír y estar bien. 
No quiero que te vayas, pero no quiero que estés porque se que no puedo.

Y estoy hasta la polla que cada vez que lloro salga la racionalidad para recordarme mis argumentos y lo se, pero no puedo. Estoy triste, estoy apagada. Y es porque me faltas tu. Y si estubieras seguramente iria agobiada por exámenes y sin tiempo. Pero si tu faltas las cosas no tienen sentido. Me cuesta encontrar cosas que me gusten. Sólo salir y quedar. Y no quiero estudiar. Y me faltas. Y si, pasará. Y si, es una época. Y si, estaré mejor. Pero hoy no. Hoy lloro.

Mil recuerdos me vienen a la cabeza. Des de aquel primer olor de noviembre de hace dos años, cuando llegaba el frío y se sentía en el aire, cuando hablábamos, y yo no tenía nada claro, y nos besamos en ese banco, y luego hablábamos por as noches y nos escondíamos en los rincones, y en la biblioteca pasaban las horas y yo sólo hablaba y hablaba y te miraba. Y estabas guapa, estabas muy guapa, y tenías unos ojitos azules preciosos. Y yo tube miedo, y lo pasamos mal, pero hicimos un año, y teníamos un mobil, y me cuidabas, y fuimos a un hotel, y era bonito, y yo hacía cosas y tu las hacías por mi, y vimos magia, y fuimos a madrid, y fuimos a menorca, y reímos y hablamos, y vivimos y crecimos, y nos enamoramos, y nos quisimos, y aprendimos, y luchamos, y no lo sé,

no lo sé, no sé porque pero no, pero se que no, pero te quiero y te echo de menos, y es muy difícil no contarte todo esto, no explicarte lo que me preocupa, echo de menos contarte cada puto detalle de mi día a día y que me escuches como si fuese interesante aunque posiblemente te aburra, echo de menos tu "------- duermes muchoooo", es muy difícil no buscar tus brazos, es muy difícil no tenerte, saber que no iremos a venecia, saber que no se si podremos gastar el vale del restaurante, saber que hemos viviso dos putos años enteros, que has sido dos años de mi vida, que nadie daba nada, que yo no daba nada, que tu no dabas nada, que no voy a encontrar a nadie tan jodidamente genial con quien encaje tanto y crecer tanto. Quiero seguir creciendo contigo, junto a ti.

Sé que no es justo. Sé que no puedo. Sé que lo haría, y no querré pararlo. Y por eso no puedo.
Y porque luego, dentro me agobio, y ahora fuera.... ahora ya tengo el fuera. No sé. No lo sé.

Oh dios, echo tanto de menos que seamos dos haciendo el capullo y viviendo aventuras y descubriendo mundo... Y estás tan jodidamente guapa estos días con la sudadera en la uni, y tus ojos azules que brillan...


viernes, 24 de octubre de 2014

Sobran horas, faltan canciones (ultima línea juntos, verso acabado, punto)



Me quedo sin canciones que tocar. Estoy caída. Las horas no pasan, toco la guitarra hasta que me duelen los dedos y aburro grupos de siempre, lloro a ratos cuando escucho en spoty frases como

“no puedo más, dijiste, algo aquí dentro insiste, soy un barco varado
cariño yo te quiero, pero por dentro muero, mi estrella se ha apagado
no hay ya más que decir, se queda conmigo esta nada
vete tranquila, sigue, busca otro mundo, sigue
última línea juntos verso acabado, punto. Miremos a otro lado...”

“When I look into your eyes is like watching the night sky
or a beautiful sunrise there so much they hold...
HOW OLD IS YOUR SOUL...
I won't give up on us...”

“Me moriré de ganas de decirte que te voy a echar de menos”

“m'ha vingut al cap, mentre volava, un diumenge al llit, ens despertavem, mirant-nos els peus, comparant-nos els dits.... I se m'ha escapat mitja rialla, ens he vist tan nens i amb tantes ganes, mai vam sospitar que acabariem així...”


Pero no siempre. No sé dónde estoy. Estoy en pausa. Es como si te hubieras ido de viaje y no volvieras, y yo estoy en pausa, y mi vida está bien. Pero no es real porque no estás, no te digo mi resultado en el futbol, no te escribo. No es lo de siempre. Cuando pienso en ti bebecin se me rompe algo dentro. Tengo miedo de que dejases caer la barrera que te separa del mundo conmigo, y ahora la subas y nunca más quieras bajarla.
Y no me gusta no haber llegado a tener la despedida. Y odio esa conversación de metro en que te aparté del beso porque me puse nerviosa (tenía claro, no podía pasar, no podía, me colapsé!!!) y a partir de ahí subiste el muro, y te pedí respuestas y estás en silencio des de ese día, des de entonces.
Y me pediste el primer día que no hablásemos como siempre y lo hice. Y el segundo viniste para hablar conmigo como siempre y lo hice. Y el tercero te pedí una respuesta, te dije que necesitaba una respuesta, y me duele y me jode que no la dieras, porque yo te dí lo que necesitabas y tu no pudiste dármelo a mi cuando necesitaba la respuesta, la PUTA RESPUESTA.

Pero no lloro en general. Me ocupo, hago cosas, estoy bien cuando estoy con gente, cuando invento historias, cuando pinto dibujos. Pero cuando estoy en la uni, me encuentro a tus amigos o te veo me remueve el interior una fuerza mala, algo que no me gusta, una sensación desagradable, pero que no acaba en lágrimas. No me salen, me salen a cachitos, salen poco a poco, pero sigue todo dentro y no sé como sacarlo ni encuentro el momento de sacarlo.

No me concentro. Me pierdo en las clases. Intento centrarme cuando tengo lecturas pendientes y no las acabo nunca. Miro películas, hablo, hablo montones de veces, con montones de personas, les explico cosas, escucho todo lo que me expliquen y me meto en la vida de todos dando consejos y calmando a la gente, salgo, ando, no paro, juego a pokemon. Porque cuando paro se para el tiempo y no se qué hacer hasta la siguiente actividad. Estoy cansada, pero duermo poco. No me canso por las noches pese a estar cansada todo el día.

Me encantaría en un futuro que fueses tu. No ahora. Pero me he atascado. Me he atascado y no sé como tocar el suelo para poder levantarme hacia arriba. Estoy suspendida en medio de la puta nada, y pegaría a todas las paredes para poder bajar o subir o algo. Y no sé porque, a veces creo que no me lo permito (bajar) y a veces creo que no puedo.


Y hay más. Pero esto eres tu. Esto es tu, es por ti.



Coses que em queden dintre:
L'últim polvo que no vaig poder fer perquè plorava. Que tu li donessis tanta importància i que jo també n'hi donés.
El petó del metro que jo vaig malinterpretar i que va empitjorar el tema. NO ME DAS GRIMA. Però ara si ho fessim jo tampoc podria, perquè estaria trista. Crec.