Que creixeràs i et faràs més forta i
TOT anirà bé. I tu seràs valenta per tu. I seràs forta per tu.
Compartiràs el que vulguis amb qui vulguis. Seràs feliç. No et
sentiràs dèbil i incompleta. Tindràs dies més bons. I dies més
dolents. Pensaràs que caus avall per no aixecar-te, però ho faràs
i somriuràs de veritat i amb el cor. I saps què és el més
important? Que t'ho sabràs dir tu, que ho tindràs dins, que ho
sentiràs, tot això. I que no et sentiràs sola per no tenir ningú
que t'ho digui, et sentiràs sàbia per no necessitar que t'ho
expliqui ningú. Perquè si, tindràs gent. Molta. I t'estimaran. I
el més important, et tindràs a tu, feliç, una mica deixan-te
portar, però sense sentir que les onades et superen. Et tindràs a
tu, incoherent, una mica estressada, però sabent que ets, en el
fons, un pilar. Et tindràs a tu. I a moltes i a molts. Tindràs
pilars. Però un dels més importants serà aquesta noia que avui
llegeix i escriu. I fins a llavors.... poc a poc. Poc a poc. :)
sábado, 29 de noviembre de 2014
miércoles, 26 de noviembre de 2014
TEMES QUE EM SUPEREN:
J: em posanerviosa. No crec que es
liin. Me la pela que es liin. No se si me la pela realment o si me la
pela perqe així no em sentiria malament i tindria motius per
allunyar-me de tot fàcilment o perquè així no m'hauria de
preocupar per haver-li fet mal o perquè simplement me la pela i no
m'hi vull ficar. Però no em ve de gust parlar amb la J i ella era
molt desfogue màxim. Vul explicar-te com em sento, vull explicar-te
coses i no puc perquè no em surt
H: Em sap greu haver dit allò. Era
punt de desfogue. No sé en quin punt estem i no vull liarla ni
fer-me pesada així que tampoc el tinc.
Mama: estic cabrejadísima, no em ve de
gust veure't, em vas dir coses molt cruels, pensava que erem amigues,
que ho fariem bé i que em cuidaries de veritat. I no, no ho has fet,
ni ho fas. Segueixes igual que sempre igual que quan et vaig dir que
tenia un trastorn alimentari i no volies escoltar-me, igual que quan
et vaig dir que estava amb una noia i no volies escoltar-me, tornes a
deixar-me tirada, torno a sentir-me com una nena petita abandonada,
torno a voler que vingui una carol gran a dir-me que tot se
solucionarà, que tot anirà bé, perquè TORNES per un cop més a no
ser-hi i a cridar-me i a fallar per totes bandes i passo, es que me
la pela, es que no vull arreglar res, es que ja està.
Menjar: Torno a sentir-me com una puta
merda, com no em sentia des de feia temps, torno a menjar malamentk,
torno a fer tot el que fa un any que no feia, torno a tenir setmanes
de merda, i vul tornar al punt de fa una setmana i no puc, me n'he
anat, ja no hi sóc, i he treballat molt perquè ara se'b vagi volant
de cop i no sé com sortir del bucle i torno a estar al bucle i torno
a ser petita i a no agafar-me enlloc.
domingo, 16 de noviembre de 2014
out
Necesito encontrar un lugar donde hacerme bola, donde estar bien, donde poder aislarme de ti. Donde sentirme completa independientemente a ti, donde poder curarme poco a poco para afrontar luego las cosas con claridad.
Necesito echar un polvo con ella, uno con confianza, uno en el que me sienta segura y tranquila, en el que sienta que puedo estar tranquila, que puedo respirar, que exista un sexo desvinculado a ti, que me haga sentir bien a ese nivel, poder abrazarme luego y respirar distinto. Encontrar ese hueco, no como sustituto, sino como base para echar luego a volar.
Que si, que no voy a depender de ello, que se que es improbable y que mi base va a tener que ser otra. Pero es lo que me gustaría.
No se donde estoy. Estoy perdida. Perdida. Muy perdida.
mi más sentido bésame, bésame
desayúname, ayúdame a deshacer la cama
te comería a versos, pero me tragaría mis palabras
por eso mejor dejarnos sin habla
perdí el sentido del amor, pero no el del sarcasmo,
así que te haré el humor hasta llegar al orgasmo
por eso mejor dejarnos sin habla
perdí el sentido del amor, pero no el del sarcasmo,
así que te haré el humor hasta llegar al orgasmo
Rompamos juntos la barrera del sonido,
cuando el gemido se coma al ruido
cuando el gemido se coma al ruido
Que he visto enamorados ojos de lagañas,
pero no hay mejores brindis que los que hacen tus pestañas
Bailé el tango de tu tanta y me pisaste con zapatos altos de tacón fino
Te dije "hazme lo que quieras" y me hiciste a mi sin adjetivos
Que haré que hasta te corras el carmín (pero no el rímel)
Que he visto rejuntarse el hambre con las ganas
pero no hay mejor skyline que verte tumbada
pero no hay mejor skyline que verte tumbada
C.
miércoles, 12 de noviembre de 2014
Quedamos en dejarlo morir en primavera
Pieles tersas de
jóvenes, magia en las pisadas
se dejaba caer,
yo me dejaba enredar
y siempre chocaba
Y si, siempre chocábamos, siempre acabábamos con discusiones, pero había magia, era bonito, y por mucho choques y peleas, siempre acabábamos siendo nosotras. Me dijiste "siempre valía por encima de todo: nos queríamos. Eso valía por encima de todas las peleas". Y si, era verdad. Y nos liábamos y siempre acababa bien...
Cuando te diste
cuenta, yo deliraba
Cuándo estarás
de vuelta? me preguntaba
Flores en los
balcones, golpes de
palabras
amanecerá y
echaremos a andar
entre hojas mojadas
y teníamos mil planes. Y lo se, que ya están, que ya no. Pero los teníamos, y quiero mis zapatillas y que sea invierno y llevemos las zapatillas a conjunto, y que nos hagamos bola y que seas pequeña y ser tu chiqi, y que me cojas y me beses la frente.. Y no quiero pensarlo. NO QUIERO PENSAR EN LA PUTA FRASE "MIENTRAS TU TE FOLLABAS A OTRA YO TE COMPRÉ LAS ZAPATILLAS". Las putas zapatillas...!
Con la ansiedad a
cuestas, y una esperanza
en la ciudad
deshecha, recién pintada
Quedamos en
dejarlo morir en primavera
será un invierno
largo juntando los pedazos que nos quedan
Y eso es lo más cierto. Que te echo de menos. Que me siento sola. Que soy incapaz de estar sin hacer nada. Que no puedo estar sin hacer nada. Que necesito hacer cosas continuamente. Que te quiero pero que no. Que es duro, que es difícil, que te echo de menos, que me siento sola, que tengo frío, QUE ME SIENTO SOLA Y TENGO FRÍO Y QUIERO QUE ESTÉS AQUÍ Y ME ABRACES, que quería tiempo para mi... y para que. Que te echo de menos. Porque a pesar de todo no dejo de quererte.
Pánico a los
aviones y la mirada buena
se dejaba ayudar
me ayudaba a pensar
y valía la pena
Hay una guerra
enferma en las fronteras
y una ventana
abierta en las aceras
Quedamos en
dejarlo morir en primavera
será un invierno
largo juntando los pedazos que nos llevan
Quedamos en
dejarlo morir en primavera
será un invierno
largo juntando los pedazos que nos quedan
lunes, 3 de noviembre de 2014
soy inmune a la muerte!
Ayer
en la ducha descubrí que mi mundo se estructura en torno a tres
tipos de chicas;
Existen
las que van de frente y son transparentes. Te dicen lo que quieren,
actúan con claridad, sabes de qué pasta son, y además una vez
entras las pillas, las entiendes, rápidamente, fácilmente. Las
cosas son fáciles, y entiendes por donde vais, te construyes y se
construyen. Pueden ser complicadas, pero sabrás que lo son, porque
lo son y dónde se encuentran esas complicaciones.
Luego
tienes a las tóxicas. Las tóxicas te dejan entender una única cosa
de ellas. Que no entenderás nada más. Te lían, te marean, te dicen
cosas que no tienen ningún tipo de relación con lo que hacen. No
puedes entrar, y si consigues hacerlo vas a tener que superar miles
de barreras de complicaciones y de vueltas. Te atrapan, y piensas que
puedes salir cuando quieras, pero es mentira. Te envuelven y vienen y
se van y vuelven a venir, y se pegan a ti. Llevan el cartel de
“peligro” escrito en mayúsculas y letras de neon en la frente, y
lo ves. Lo ves al principio, aunque a veces vaya camuflado de
fragilidad y pueda confundirse con “busco ayuda, rescátame”. No
la buscan. O si, pero no te lo dirán ni lo aceptaran nunca, y cada
vez que entres y te acerques te darán más vueltas.
Y
finalmente existen las que más miedo dan. Dan más miedo que las
tóxicas porque son buenas. Porque cuando te acercas a una tóxica
sabes que te estás metiendo en algo que no puede salirte bien. Pero
cuando te acercas a una de éstas... Sabes que es bueno. Y que vas a
hacerte daño.
A
ellas también las entiendes. También sabes por donde van en
términos generales, sabes que esencia tienen. Pero cuando entres te
vas a perder. Porque tienes clara la dirección, pero no sabrás por
donde cogerla, y cuanto más entres más querrás conocer. Porque
sabes que la dirección es buena aunque no entiendas el sentido. Te
atrapa su forma de pensar, te quedas con sus expresiones, y cada
pedacito de ellas que comparten contigo te hace desear más, querer
conocer más.
Y yo
nunca soy lo suficientemente compleja o interesante para abarcar todo
esto, o para ser la persona con quien lo compartan. Y entonces,
cuando ya estoy dentro, es cuando veo que quiero salir. Y no se como
hacerlo, porque realmente, querer querer quiero quedarme, quiero
llegar a entender a pesar de que se que posiblemente sea imposible.
Por
eso dan miedo. Porque nunca funciona. Pero te atrapan. Y siempre
quieres que funcione, y siempre quieres saber más.
Y
no, no hay que clasificar, cada persona es única y no creo que
puedas encajar a cada persona de tu mundo en una categoría, y mucho
menos en una de éstas tres. Pero en términos generales, esto es lo
que yo me encuentro. Que siempre soy feliz con las primeras, que me
llenan y me ayudan a crecer y que las cosas son fáciles. Que me
acerco a las tóxicas por puro morbo y adrenalina, por saber, y se
que juego con fuego y se que luego saldré. Y que las últimas, las
que dan miedo, me cogen sin darme cuenta, estimulan cada una de las
neuronas de mi cerebro, y no entiendo donde estoy hasta que estoy.
Pero
bueno.. Mientras no me pierda a mi... es lo que importa al fin y al
cabo, y ahora me importa encontrarme, aprender a buscarme y sacar
pequeñas conclusiones de ello. Creo que he crecido, o, por lo menos,
que he encontrado algo mío que no había salido hasta ahora, he
buscado determinación, he buscado argumentar mis actos, he buscado
ser consciente, responsable y consecuente. Ha salido, y no creía que
pudiese salir. Ahora sólo falta trabajar en las pequeñas cosas que
han salido a flote gracias a esto.
Soy inmune a la muerte, no necesito bendiciones porque siempre tengo buena suerte
viernes, 31 de octubre de 2014
all you have to do is cry...
Cuando estamos juntas tengo los argumentos claros, pero pienso que querría volver. Luego pienso en los argumentos, veo que son válidos y que por ello no es lo que vamos a hacer. Pienso también que igual fue con ella por ser ella, que con otra no hubiese pasado. Pero el hecho sigue siendo el mismo. A dia de hoy no puedo prometerte 100% que no volvería a pasar, por lo que sigo en mi posición.
Es duro hablar contigo. me colapso, me pierdo y no se donde estoy. Tengo ataques de histeria y pego cosas. Estamos bien pero dentro de mi yo estoy mal. No se qué hacer. Sería más fácil si me dijeras que tu decisión única es que no quieres más, pero me dices que si yo te quisiera querría estar contigo a pesar de las cosas y trabajaríamos. Y no puedo evitar pensar que aunque no, por mis motivos, quizá tienes algo de razón. O quizás no, pero eso me convierte a mi en quién quiere dejarlo, y eso no se como gestionarlo.
31 de Octubre
2014
Hace dos años no te conocía. Eras "la bollera de mi clase". Hablamos en psicosocial un dia, me vacilaste. Luego hablamos por facebook. Era el 8 de noviembre. Teníamos técnicas ese viernes. Y era jueves. Y no, no he mirado ningún calendario. Lo sé. Lo miré en su momento, igual. Una semana después eto. Y dos días más tarde primer beso. 18 de noviembre. Año 2012.
Eres mi pequeñita, eres mi niña
pequeña. Se que ya no, que ya no es verdad, que ya está, y se
porque. Pero no puedo, quiero que seas mi niña pequeña, quiero que
vuelvas a abrazarte a mi, quiero que vuelvas a decirme cosas con voz
de niña pequeña, quiero que vuelvas a hacerme reír. Quiero
abrazarme a ti, te echo de menos, echo de menos que me digas
tonterías, echo de menos que nos ríamos juntas, lo echo muchísimo
de menos. Echo de menos que me brillen los ojos cuando estoy contigo,
echo de menos tocarte, tener tus manos cogidas. Echo de menos
despertarme contigo, echo de menos que hagamos broimas, echo de menos
que nos hagamos fotos y hagamos el tonto. Siento que no he sabido
valorarlo en todo este tiempo, solo en ocasiones puntuales lo
valoraba, y siento que nos echo de menos, que eramos una burbujita
pequeña de felicidad comportida.
Ya no estás, y no se si me doy cuenta
de que ya no estás, es que no se si soy consciente de que te has ido
para siempre, no lo se, me da miedo todo, me da miedo sentirme sola,
no se si me da miedo estar sin ti. Me da miedo no darme cuenta de que
te vas, me da miedo saber que te vas para siempre, me da miedo no
volver a tenerte nunca, y me niego a creerlo aunque se que es lo que
pasará. Me da miedo todo, a veces dudo de si soy una cobarde. A
veces ya no sé qué pienso. Estoy segura de mi argumento, eso
siempre, pero todo se difumina a mi alrededor. Y yo solo quiero a la
e pequeñita que se hace bolilla a mi lado, que me acaricia el
pelo y me da besos en la frente, que me abraza, que luego dice “mi
chiqii” con vos de niña pequeña, y yo hago el tonto y hace el
tonto conmigo. Quiero tus abrazos, quiero sentir tus manos en mi
espalda, quiero relajarme en tu cama junto a ti, quiero que vuelvas a
ser mi peqe y ser la tuya, quiero no quererte, quiero que seamos
amigas, quiero que desaparezcas, como si estuvieras de viaje., Quiero
darme cuenta que te vas para no volver. Quiero sonreír y estar bien.
No quiero que te vayas, pero no quiero
que estés porque se que no puedo.
Y estoy hasta la polla que cada vez que
lloro salga la racionalidad para recordarme mis argumentos y lo se,
pero no puedo. Estoy triste, estoy apagada. Y es porque me faltas tu.
Y si estubieras seguramente iria agobiada por exámenes y sin tiempo.
Pero si tu faltas las cosas no tienen sentido. Me cuesta encontrar
cosas que me gusten. Sólo salir y quedar. Y no quiero estudiar. Y me
faltas. Y si, pasará. Y si, es una época. Y si, estaré mejor. Pero
hoy no. Hoy lloro.
Mil recuerdos me vienen a la cabeza.
Des de aquel primer olor de noviembre de hace dos años, cuando
llegaba el frío y se sentía en el aire, cuando hablábamos, y yo no
tenía nada claro, y nos besamos en ese banco, y luego hablábamos
por as noches y nos escondíamos en los rincones, y en la biblioteca
pasaban las horas y yo sólo hablaba y hablaba y te miraba. Y estabas
guapa, estabas muy guapa, y tenías unos ojitos azules preciosos. Y
yo tube miedo, y lo pasamos mal, pero hicimos un año, y teníamos un
mobil, y me cuidabas, y fuimos a un hotel, y era bonito, y yo hacía
cosas y tu las hacías por mi, y vimos magia, y fuimos a madrid, y
fuimos a menorca, y reímos y hablamos, y vivimos y crecimos, y nos
enamoramos, y nos quisimos, y aprendimos, y luchamos, y no lo sé,
no lo sé, no sé porque pero no, pero
se que no, pero te quiero y te echo de menos, y es muy difícil no
contarte todo esto, no explicarte lo que me preocupa, echo de menos contarte cada puto detalle de mi día a día y que me escuches como si fuese interesante aunque posiblemente te aburra, echo de menos tu "------- duermes muchoooo", es muy difícil
no buscar tus brazos, es muy difícil no tenerte, saber que no iremos
a venecia, saber que no se si podremos gastar el vale del
restaurante, saber que hemos viviso dos putos años enteros, que has
sido dos años de mi vida, que nadie daba nada, que yo no daba nada,
que tu no dabas nada, que no voy a encontrar a nadie tan jodidamente
genial con quien encaje tanto y crecer tanto. Quiero seguir creciendo
contigo, junto a ti.
Sé que no es justo. Sé que no puedo.
Sé que lo haría, y no querré pararlo. Y por eso no puedo.
Y porque luego, dentro me agobio, y ahora fuera.... ahora ya tengo el fuera. No sé. No lo sé.
Oh dios, echo tanto de menos que seamos dos haciendo el capullo y viviendo aventuras y descubriendo mundo... Y estás tan jodidamente guapa estos días con la sudadera en la uni, y tus ojos azules que brillan...
Y porque luego, dentro me agobio, y ahora fuera.... ahora ya tengo el fuera. No sé. No lo sé.
Oh dios, echo tanto de menos que seamos dos haciendo el capullo y viviendo aventuras y descubriendo mundo... Y estás tan jodidamente guapa estos días con la sudadera en la uni, y tus ojos azules que brillan...
viernes, 24 de octubre de 2014
Sobran horas, faltan canciones (ultima línea juntos, verso acabado, punto)
Me
quedo sin canciones que tocar. Estoy caída. Las horas no pasan, toco
la guitarra hasta que me duelen los dedos y aburro grupos de siempre,
lloro a ratos cuando escucho en spoty frases como
“no
puedo más, dijiste, algo aquí dentro insiste, soy un barco varado
cariño
yo te quiero, pero por dentro muero, mi estrella se ha apagado
no
hay ya más que decir, se queda conmigo esta nada
vete
tranquila, sigue, busca otro mundo, sigue
última
línea juntos verso acabado, punto. Miremos a otro lado...”
“When
I look into your eyes is like watching the night sky
or
a beautiful sunrise there so much they hold...
HOW
OLD IS YOUR SOUL...
I
won't give up on us...”
“Me
moriré de ganas de decirte que te voy a echar de menos”
“m'ha
vingut al cap, mentre volava, un diumenge al llit, ens despertavem,
mirant-nos els peus, comparant-nos els dits.... I se m'ha escapat
mitja rialla, ens he vist tan nens i amb tantes ganes, mai vam
sospitar que acabariem així...”
Pero
no siempre. No sé dónde estoy. Estoy en pausa. Es como si te
hubieras ido de viaje y no volvieras, y yo estoy en pausa, y mi vida
está bien. Pero no es real porque no estás, no te digo mi resultado
en el futbol, no te escribo. No es lo de siempre. Cuando pienso en ti
bebecin se me rompe algo dentro. Tengo miedo de que dejases caer la
barrera que te separa del mundo conmigo, y ahora la subas y nunca más
quieras bajarla.
Y
no me gusta no haber llegado a tener la despedida. Y odio esa
conversación de metro en que te aparté del beso porque me puse
nerviosa (tenía claro, no podía pasar, no podía, me colapsé!!!) y
a partir de ahí subiste el muro, y te pedí respuestas y estás en
silencio des de ese día, des de entonces.
Y
me pediste el primer día que no hablásemos como siempre y lo hice.
Y el segundo viniste para hablar conmigo como siempre y lo hice. Y el
tercero te pedí una respuesta, te dije que necesitaba una respuesta,
y me duele y me jode que no la dieras, porque yo te dí lo que
necesitabas y tu no pudiste dármelo a mi cuando necesitaba la
respuesta, la PUTA RESPUESTA.
Pero
no lloro en general. Me ocupo, hago cosas, estoy bien cuando estoy
con gente, cuando invento historias, cuando pinto dibujos. Pero
cuando estoy en la uni, me encuentro a tus amigos o te veo me remueve
el interior una fuerza mala, algo que no me gusta, una sensación
desagradable, pero que no acaba en lágrimas. No me salen, me salen a
cachitos, salen poco a poco, pero sigue todo dentro y no sé como
sacarlo ni encuentro el momento de sacarlo.
No
me concentro. Me pierdo en las clases. Intento centrarme cuando tengo
lecturas pendientes y no las acabo nunca. Miro películas, hablo,
hablo montones de veces, con montones de personas, les explico cosas,
escucho todo lo que me expliquen y me meto en la vida de todos dando
consejos y calmando a la gente, salgo, ando, no paro, juego a
pokemon. Porque cuando paro se para el tiempo y no se qué hacer
hasta la siguiente actividad. Estoy cansada, pero duermo poco. No me
canso por las noches pese a estar cansada todo el día.
Me
encantaría en un futuro que fueses tu. No ahora. Pero me he
atascado. Me he atascado y no sé como tocar el suelo para poder
levantarme hacia arriba. Estoy suspendida en medio de la puta nada, y
pegaría a todas las paredes para poder bajar o subir o algo. Y no sé
porque, a veces creo que no me lo permito (bajar) y a veces creo que
no puedo.
Y
hay más. Pero esto eres tu. Esto es tu, es por ti.
Coses que em queden dintre:
L'últim polvo que no vaig poder fer
perquè plorava. Que tu li donessis tanta importància i que jo també
n'hi donés.
El petó del metro que jo vaig
malinterpretar i que va empitjorar el tema. NO ME DAS GRIMA. Però
ara si ho fessim jo tampoc podria, perquè estaria trista. Crec.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)